18 października 2008 roku
* * *
To chyba najtrudniejsze zadanie...zaprezentowanie siebie...
szczególnie, gdy ma się bogaty życiorys, co wybrać , na czym się dłużej zatrzymać???
Przede wszystkim chciałabym pokazać siebie, jako osobę, która lubi się wyróżniać,
ma swój styl, stara się , aby wykonane prace były unikatowe, wyjątkowe, niepowtarzalne.
Taka byłam od najmłodszych lat.
Moje dzieciństwo było ściśle związane ze sztuką....byłam w niej zanurzona....
wykształcenie plastyczne mojej mamy, wujków, jej talent wokalny uwrażliwiły mnie
na piękno dźwięków, barw, światłocieni.
Już jako mała dziewczynka chciałam zostać projektantem mody,
wielkim dyktatorem....marzyłam o tym od 5-go roku życia,
kiedy to nauczyłam się szyć, dziergać na drutach, szydełkować...
i byłam nim (kreatorem) w skali mojego podwórka -
-tworzyłam swoje własne projekty, realizowałam je i...
narzucałam dyskretnie innym dzieciom mój styl, obdarowując ich wykonanymi przez siebie strojami...
często swoje wizje realizowałam w trakcie zabaw lalkami....to były moje modelki :)
Chciałam zostać drugą Barbarą Hoff ( mam na myśli jej renomę),
która w czasach komuny wybiła się ze swoją unikatową kolekcją pod szyldem Hoffland.
Z przyczyn rodzinnych nie mogłłam podjąć studiów na ASP w Łodzi,
wówczas tylko tam był kierunek: Projektowanie tkanin i ubiorów.
Moje zapędy projektowe realizowałam studiując na wydziale Architektury PK .
Potem pojawiła się rodzina : dzieci i......psy, którym oddałam się bez reszty...
Założyłam firmę pod nazwą miniLand , nawiązując do Hofflandu
(to jeden z nielicznych przypadków, kiedy zasugerowałam się kimś innym :) )
i...szyłam unikatowe, niespotykane na naszym rynku ubrania dla maluchów,
znowu moje , znowu inne, znowu oryginalne.
Znalazłam starą wszywkę z tego okresu (wtedy takie nadruki robiło się sitodrukiem):
Dlatego, niejako nawiązując do przeszłości, postanowiłam zaistnieć w branży webmasterskiej
pod nazwą miniLand.
W swoim życiu zajmowałam się jeszcze ilustrowaniem książek, rysowałam malowanki dla dzieci,
pracowałam jako scenarzysta i realizator,
pisywałam artykuły do prasy, wydałam 2 książki .
Jedną z nich pt. "OGARY POLSKIE", na temat rasy, której jestem hodowcą
można przeczytać na stronie mojej hodowli Samograj FCI - jest zapisana w formacie PDF.
Druga to "RODZINNA DROGA KRZYŻOWA - rozważania",
której
współautorem jest moja najstarsza córka Ula,
a współilustratorką najmłodsza Gogunia,
mająca w roku jej wydania zaledwie 4 latka.
Gosia
urodziła się niejako na deser (po 11 latach) i
wniosła w nasze życie nowy powiew...
od najmłodszych lat nie rozstawała
się z kredkami....
to
był i
jest jej żywioł.... starsze moje dzieci również są
uzdolnione plastycznie i muzycznie ,
ale jedynie syn Janek
wybrał
studia związane z plastyką czyli ...
utrzymując nasze rodzinne tradycje
(mąż jest mgr inż. architektem),
został
studentem wydziału Architektury PK....już żonaty :-)
Ula
kończy
Prawo na UJ, a Kasia jest studentką
Psychologii również na UJ.
* * *
Ja
skupię się na Gosi, bo to właściwie dla niej powstała ta
strona....
głównie
dla niej musiałam poszukać nowego
źródła
utrzymania.
Los naszej
rodziny zmienił się diametralnie 15 sierpnia 2007 roku!!!!!
Wtedy
to
nastąpił pierwszy symptom, który, jak się
później okazało był zapowiedzią czegoś,
co zwaliło
nas z nóg => nasz jedyny, do tej pory, najważniejszy
żywiciel rodziny,
mój kochany mąż, cudowny
tata naszych dzieci.......... ma guza mózgu.......
najgorszego
z najgorszych, guza tkanki nerwowej => glejaka
wielopostaciowego IV WHO
(średnia
przeżycia - 7 miesięcy !!!!)
Wszystko zakończyło się 30 pażdziernika 2008 roku:
Mój ukochany mąż, cudowny tatuś, syn i brat odszedł, po heroicznej walce z glejakiem,
wygrał z guzem, odszedł na skutek sepsy!!!
Nasze roczne zmagania można prześledzić na stronie:
*
* *
W ciągu
trzech miesięcy opanowałam wszystkie potrzebne programy na
tyle,
by
móc zaoferować swoje usługi w branży
webdesignerskiej i webmasterskiej.
Obecna
strona jest drugą wykonaną przeze mnie samodzielnie po tak
krótkim okresie nauki.
To jest
odpowiedź na propozycję ze strony startowej - przyjdź tu drogi Gościu
za jakiś czas...
wtedy będę
umiała więcej....wtedy więcej będzie propozycji.....wtedy zobaczysz na
co mnie stać.
Chciałam tu
serdecznie podziękować dziewczynom z Ane-Mona (webdesign/webmastering):
Monice za
dodawanie mi otuchy,
a Anecie za
cierpliwość i czas poświęcony na moją edukację.
|
do góry |
